We zijn er vandoor, peace out!

Een inleiding schrijven is niet makkelijk. Ik wil graag schrijven over het waarom van deze tocht. Hoe een boel gebeurtenissen, inzichten en stappen ertoe hebben geleid dat we deze eerste daadwerkelijke stap hebben gezet. De eerste stap van heel erg veel stappen die ons naar Santiago de Compostella gaan brengen. Op onze eigenste twee voeten en benen, met ons lichaam. Folkert heeft nog als extra regel ingesteld dat we van geen enkel vervoermiddel gebruik mogen maken onderweg. Alles moet lopend gebeuren. Ik vind het wel jammer, ik speel graag een beetje vals. Maar dat geeft misschien ook aan hoezeer ik een lesje in beheersing en discipline kan gebruiken.

Het lot is ons de afgelopen maanden erg goed gezind geweest. Van het allereerste plan tot aan de daadwerkelijke eerste stap. Er moest veel gebeuren en alles is gelukt. Het huis verkopen was de belangrijkste voorwaarde om op weg te kunnen gaan. Dankjewel universum!

We hebben nog zeker drie maanden de tijd om uitgebreid te verhalen over alle achterliggende motieven en gedachtes die aan onze ommekeer ten grondslag liggen. Maar eerst zal ik wat vertellen over de eerste dag, zodat jullie nieuwsgierigheid bevredigd kan worden. En zodat jullie weten dat het goed gaat!

Vrijdag 7 juli – Ermelo, Putten, Nijkerk, Leusden

Om elf uur vertrekken we. Hagen is erbij, die loopt met ons mee tot aan de VVV van Ermelo. Daar halen we onze eerste stempel. Stef, de vader van Folkert, vergezelt ons de hele dag. Hij navigeert, wij hobbelen er achteraan. Vandaag lopen we tot aan Leusden, waar we bij Jenda gaan slapen.

Het is een zware dag. Ik heb me kranig geweerd. Complimenten aan mij. Ik ben niet de hele dag bezig met uitvluchten bedenken. Ik herinner me dat ik dat vier jaar geleden wel deed. Toen fietsten we naar de Noordkaap en was ik constant bezig met escapes bedenken. Stiekem dacht ik dan ‘kunnen we niet een stukje met de trein?’ Dat zijn behoorlijke energieverspillende gedachtes aangezien valsspelen ook toen geen optie was. Folkert is onverbiddelijk.

Maar nu lukt het mij om niet teveel gedachtes te besteden aan de vraag ‘hoever nog?’ en ‘hoelang al?’. Doorlopen. Het doet me goed te ontdekken dat ik me kan onttrekken aan dat zeikerig miepstemmetje in mijn hoofd. Die mijn kracht ondermijnt. Dat geeft vertrouwen. Daarnaast voel ik me sterk, bijna onoverwinnelijk. Het gewicht op mijn rug, waar ik het meest bang voor was, valt reuze mee. Dertien kilo. Maar het is wel zwaar. Maar ik geloof dat ik het kan. Omdat het zo is.  Nu ik daar niet over twijfel is de eerste hobbel al genomen. En dat is voor mij een nieuw besef. Het besef dat ik een sterk en gezond lichaam heb. Dat ik sinds kort pas weet hoe ik het optimaal moet verzorgen. En dat ik al zo snel voelde hoe en ervoer hoe mijn kracht toenam. Mijn lichaam is in goede staat. Zo ook mijn geest. Formidabel! De eerste 12 kilometer lopen we op blote voeten, daarna trekken we onze schoenen aan.

Tussendoor pauzeren we hier en daar, eten een frietje, drinken een koffie en doen ons te goed aan watermeloen, appels en abrikozen. Om half negen arriveren we bij Jenda. Min of meer strompelend, dat wel. Dan hebben we precies dertig kilometer gelopen. Misschien iets te veel op een eerste dag, ongetraind.

Jenda vindt het fantastisch dat ze twee pelgrims te logeren heeft. Ze dompelt ons onder in luxe, liefde en enthousiasme. Ze staat haar bed aan ons af, ze kookt een lekker maaltje voor Stef, Folkert en mij. Daarna nemen we afscheid van Stef, die met de taxi terug naar Ermelo gaat. Wij besluiten wijn te gaan drinken. Het was eigenlijk de bedoeling om onze reis alcoholvrij te doen maar zoals onze vriend Jan zei: je kunt best een wijntje drinken als de gelegenheid daarom vraagt. En het einde van de eerste dag is een gelegenheid. Een paar wijn later gaan we naar bed. De volgende dag vervloeken we onszelf. We zeggen Jenda gedag en vervolgen onze weg. We strandden vijf kilometer verderop in de bossen van Leusden-Zuid. Daar is een natuurcamping. Verder komen we die dag niet.

Wil je op de hoogte blíjven van ons avonturen? Schrijf je dan in op onze nieuwsbrief.

Houd me per mail op de hoogte
Facebook
Google+
http://watheefteenmensnodig.nl/2017/07/11/we-zijn-er-vandoor-peace-out/
Twitter

13 gedachten over “We zijn er vandoor, peace out!”

  1. Folkert en Irene, superstoer! We vinden het erg leuk om op de hoogte te blijven van jullie prachtige avontuur/uitdaging via de nieuwsbrief. Heel veel suc6. Hartelijke groet, Ruud Natrop en Carolien de Zeeuw.

    1. Bedankt voor de leuke reactie! Als het werkt worden jullie vanaf nu op de hoogte gehouden van de laatste ontwikkelingen door “het systeem” 🐥 Leuk dat jullie ons volgen. Groet uit Buren (gld). Folkert en Irene

  2. Heel mooi geschreven, Irene! Ik word er helemaal blij van. Ik wens jullie nogmaals heel veel succes en plezier. Zet hem op, hou me op de hoogte en als beloning kunnen jullie na jullie gigantische tocht (met kerst!?) een verfrissende duik nemen op Aruba! Goede reis en hou je haaks, kijk goed uit. (Spinvis, Astronaut, 2002)

  3. Ha makkers… Ja, dertig kilometer is pittig, met bepakking. Dat moet je eigenlijk een beetje opbouwen. Maar goed, het is gebeurd, en jullie leven nog 🙂 Nog een vraagje: was ik die “Jan”, die jullie slinks verleidde om alcohol te drinken? In dat geval voel ik mij de slang in het paradijs 🙂 Als het een andere Jan is voel ik mij niet schuldig 🙂 🙂 Bon voyage, vaya con dios, respect the road

  4. Die wijn die wijn die wijn, de duivel zit in de fles. Is dat geen uitdrukking ofzo? Enfin, geniet van de toch, lieve helden! Buen camino!

  5. Hey lieve Irene & Folkert! Wat een toppers zijn jullie! Doen waar andere mensen van dromen, stoer hoor! Geniet, geniet, geniet, dikke kus Mirjam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *