Losse flarden

Misschien vragen jullie je al af: waar blijft die volgende blog? Houd je het nu al voor gezien, Irene?

Het is geen gebrek aan inspiratie wat me tegen heeft gehouden. Eerder een overdosis aan gedachtes en gevoelens en informatie. Het is één grote chaotische warboel. En terwijl ik wandel, dag na dag, voel ik hoe alles begint te bezinken. Het bezinkt echter niet in een lekker lopend leesbaar kant en klaar verhaaltje.

Misschien moet ik niet zoveel nadenken en gewoon schrijven wat er in mij opkomt. Laat ik dat eens proberen.

We zitten nu aan een tafeltje bij de receptie van een camping in Rocroi, vlakbij de Frans-Belgische grens. Het is koud. Het regent al de hele dag. We hebben tot twee uur in onze tent gelegen. Nu komen er frietjes aan dus ik stop even met schrijven. Frietjes met ketchup.

Zo. Dat was smullen. We vallen zo’n drie keer per week in de frieten-valkuil. We hebben nog een portie besteld.

Het is hier koud en lawaaiig, naast de deur. Er is hier maar een tafeltje om aan te zitten. Het is een komen en gaan van mensen. De meneer van de camping is een beetje doof, zijn stem is schel en galmt door de ruimte heen, pijnlijk in onze oren.

Nu is ook het tweede portie frietjes op. Ik heb het weer een beetje warm gekregen.

Folkert heeft laatst een stroomstoot gekregen toen hij het prikkeldraad voor mij omlaag wilde houden zodat ik er over heen kon stappen.

Ik heb al meer dan honderd keer wildgeplast. Minstens vier keer per dag. Dat is nog een krappe schatting zelfs. Ik drink zoveel water en eet zoveel fruit dat ik telkens overvallen wordt door een blaas die acuut geleegd moet worden. Met mijn tas op mijn rug hurk ik. Een extra training voor mijn bovenbenen die me steeds soepeler afgaat.

Onze broeken, die zitten los om onze billen heen. Die van mij heb ik een paar centimeter kleiner gemaakt met een veiligheidsspeld. Folkert heeft een touwtje als riem om zijn broek niet af te laten zakken.

De matjes waar we op slapen, die zijn al lek.

Afgelopen week hebben we een fruitvierdaagse gehouden. Vier dagen lang hebben we alleen maar bananen, mango’s, pruimen, abrikozen, aardbeien, meloenen, appels, peren, avocados, komkommers, tomaten, perziken gegeten. De eerste dag had ik last van cravings. Daarna voelde ik me zo licht als een veertje en zo energiek als een – ja als wat eigenlijk? Iets wat HEEL erg vol met energie zit. Lekkere sugar high. Sindsdien is de basis van ons dieet fruit. Aangevuld met groente, chocola, noten en friet.

Folkert heeft nog maar één sok. De rest is weg. De laatste bungelt al enkele weken aan zijn tas, voor de sier.

De bovenlip van Folkert is opgeslokt door z’n snor. Telkens als we kussen moet ik eerst zijn snor aan de kant doen.

Zelden denk ik terug aan mijn vorige leven, het leven dat we hadden voordat we aan deze wandeling begonnen. Ik herinner me nog het inpakken van de dagelijkse gebruiksvoorwerpen. De fluitketel, een symbool van huiselijkheid. Wanneer gaan we die weer tevoorschijn halen? Geen idee.

Ik ben heel erg blij met mijn schoenen, de barefoot schoenen. Voor elke teen een ingangetje. Contact met de grond, de hele dag door gemasseerde voetzolen. Sterke enkels, sterke kuiten. Geen hete, opgesloten, zwetende voeten in zware schoenen.

Onderweg luister ik naar podcasts. De filosofen hebben al een boel denkwerk voor mij verricht. En Stephen West heeft het in een zeer toegankelijke vorm gegoten. Daar luister ik naar met het grootste genoegen. Ik ben begonnen aan Homo Deus, aan Sapiens, (beide geschreven door Yuval Noah Harari), aan een opfris luister-cursus Frans. Ik heb me bijna door de neapolitan novels van Elena Ferrante heen gewerkt. Ik lees en luister alles door elkaar. Iets wat ik eerst niet deed. Boek voor boek, las ik eerst.

En vaak, dan loop ik alleen maar te lopen. Steeds vaker wordt het stil in mijn hoofd. Met elke stap voel ik me lichter en leger en schoner en opgeruimder en frisser en sterker en helderder. En soms ook moeier en zwaarder, maar nooit is het ondraaglijk. En we zijn nog maar net onderweg.

En Folkert, die ziet er met elke kilometer beter uit. Blakend van levenslust, zich ontdaan van zware lasten. Blonde krullen, heldere ogen, stralende huid. Welvaartsbuikje vaarwel gezegd.

Met ons gaat het dus goed. Nu ga ik naar de tent. Dag hoor!

 

Houd me per mail op de hoogte
Facebook
Google+
http://watheefteenmensnodig.nl/2017/08/12/losse-flarden/
Twitter

7 gedachten over “Losse flarden”

  1. Hoi Irene hoeveel kilometers hebben jullie er nu op zitten en waar is jullie eindpunt met lopen ? Dit is de eerste blog die ik lees hoop dat er meerdere komen waar je ook schrijft of jullie genieten .! Lijkt mij loodzwaar maar er zal ook een mooie kant aan zijn. Zorg goed voor je zelf liefs Riet

    1. Hoi Riet, wat leuk dat je meeleest! We hebben er ongeveer 500 kilometer opzitten, a vijf weken. Het is meestal niet heel erg zwaar. Gewoon elke dag een stuk wandelen, dat is alles wat we doen ;). Groetjes!

  2. Leuk Irene, deze losse flarden. Dit is hoe het is. prima.

    Ik ben weer goed op de hoogte en lees voornamelijk 1 hoofdzaak: Genieten.
    Fantastisch dat jullie dit meemaken. Elke dag weer zo’n cadeau. Heerlijk.

    Een bovenlip met snor lijkt me persoonlijk minder, smaken verschillen. Ik heb Jan destijds heel snel gevraagd of hij ‘m eraf wilde halen. Gelukkig deed hij dat :-).

    Ik denk dagelijks aan jullie, in mijn tevens gelukkig geprezen leven.

    Namasté, Josje

    1. Hoi Josje, dankjewel voor je mooie reactie weer :). Ach die snor, Folkert is er zo gelukkig mee. De eerste zes jaren schoor hij zich altijd speciaal voor mij. Nu ‘mag’ Folkert zijn hele gezicht van mij laten volgroeien.

      Namasté!

  3. Dag Irene, wat gezellig en sfeervol weer om er lezend “bij” te zijn. Deze reactie is wat laat, want op het moment dat je dit verslag verstuurde was ik zelf waarschijnlijk aan het lopen (en lijden, op een gletsjer, in stervenskoude, witte mist). Ook dat was weer een topervaring. Maar jullie afstand en belevenissen slaat natuurlijk alles – ga lekker door, met lopen, filosoferen én schrijven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *