Mijn allereerste blog

Verslavingen. Het woord verslavingen vind ik een ruim begrip. Of je nu verslaafd bent aan reizen, cola, lezen, fruithapjes, fotograferen, slapen, Netflixen, wiet, internetshoppen, kaas, gokken, hardlopen, over het veganisme praten, aardolie, je zorgen maken, problemen oplossen, werken, internet/social media, seks, onze blog volgen, snoep, roken, praten, frikandelletjes, gamen, voor mensen zorgen, koffie, gelijk krijgen, alcohol drinken… iedereen kent wel een of meerdere verslavingen.

Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten. Als het lichaam deze stof of gewoonte dan moet loslaten kunnen er ernstige ontwenningsverschijnselen optreden bij deze persoon.” https://nl.wikipedia.org/wiki/Verslaving

Ik moet toegeven, sinds ik ben begonnen met de Camino de Santiago heb ik er een nieuwe bij: de verslaving aan het lopen. Misschien vraag je je af: wat is er nu zo verslavend aan lopen en elke dag je hebben en houwen in de rondte te sjouwen? Dit is iets is wat ik mezelf althans afvroeg voordat ik aan dit avontuur begon.

Door onze fietstocht naar de Noordkaap (2013) was ik al enigzins gewend geraakt aan het elke dag op een andere plek zijn. De luxe die ik daar had: ik hoefde de kilo’s niet op mijn rug mee te zeulen. En dankzij de fiets had ik een veel groter bereik. Hoe zou het zijn als ik meer dan 2500 kilometer zou gaan lopen?

Vezelay in aantocht. Camino de Santiago

Over de stad Santiago de Compostela heb ik wel eens eerder wat gehoord. Mijn vriendin Laura heeft deze stad met haar pelgrimstocht jaren terug al eens bezocht. Ze vertelde mij hoe mooi dit avontuur was, het was het eerste zaadje. Vlak voordat ik aan de reis begon hoorde ik van steeds meer mensen dat ze per fiets of te voet naar de pelgrimsstad waren afgezakt. Een reis, of het nu een pelgrimsreis is of een reis naar een luxe oord, is iets wat je in korte tijd heel veel nieuwe indrukken oplevert. Die indrukken zijn soms moeilijk en vaak heel interessant, maar kunnen ook oersaai zijn. Je ziet, hoort, ruikt, voelt en proeft allerlei nieuwe en terugkerende indrukken.

De kathedraal van Reims

Voorafgaande aan onze keuze om af te reizen naar het zuiden was ik verslaafd aan onze bank, het volgen van het nieuws, het vergaren van kennis en het roken van geestveruimde planten. Het gaf me een tijdje een fijn gevoel, maar ik miste toch een gevoel van voldoening. De rekeningen stapelden zich ondertussen op en ik kon toch maar beter weer aan het werk gaan om de rekeningen te kunnen blijven betalen. Mijn bedrijf ging niet zo lekker en de hypotheek bleef elke maand als een heet hangijzer aan mijn been hangen. Waarom had ik geen verslaving aan mijn werk meer, wat ontbrak er?

Als ik een duidelijk doel had om bijvoorbeeld mijn website te verbeteren kon ik makkelijk een aantal weken achter elkaar 10 uur per dag of meer werken totdat ik uiteindelijk mijn doel had bereikt. Was het doel eenmaal bereikt leek ik in een soort zwart gat te vallen. Dan ging ik me weer verslaven aan de tv, een of andere game of later het opzoeken van informatie over voeding. Elke keer dat ik een periode had gehad waarin ik verslaafd was aan een of andere middel of activiteit voelde het of ik een leegte probeerde op te vullen. Een leegte wat vaak een leegte bleef. Het gaf tijdelijk een goed gevoel, deze opvulling. Maar het ging na een tijdje weer vervelen. Ik had steeds weer iets anders nodig, want de ene drugs was de andere niet en er waren meer verslavingen aan de horizon om te ontdekken.

Mijn lieve vriendin Irene

Zo ben ik op een dag op het idee gekomen om me te gaan verslaven aan een nieuwe reis. Reizen heeft al een aardig groot deel van mijn leven beinvloed en elke reis gaf me veel inspiratie en nieuwe inzichten in het leven. Met de verhalen van mijn vriendin Laura in mijn achterhoofd ging ik op een goede dag hardlopen, stoned. Prompt kreeg ik het idee om een lange voettocht te gaan maken, zomaar een ingeving. Een nieuwe reis om mijn oude leven achter me te laten en op zoek te gaan naar iets nieuws, iets beters, iets wat mijn geest op een gezondere manier zou verruimen. Het zou een voettocht worden om mezelf te ontdekken en hopelijk wilde mijn lieve vriendin Irene ook met me mee zodat ik de ervaringen direct met haar kon delen. Na mijn hardloopsessie kwam ik terug en liet Irene aan het idee wennen door haar voor het blok te zetten dat ik dit wilde doen met of zonder haar. Gelukkig koos ze ervoor om met me mee te gaan. Zo begon mijn nieuwe verslaving.

Staren naar wat is, wat was en wat komt

De eerste weken na vertrek waren zwaar: we moesten in een ander ritme komen, een ander leven. Een patroon met een grote tas op ons rug waarin heel ons leven zit: een tent, slaapspullen, eten, drinken, batterij voor de telefoon, een laptop en nog wat kleding. Het gaf veel overzicht. Ons huis hadden we verkocht en de hypotheek was geen last meer. We zouden wel zien hoe het verder zou gaan als we weer terug in Nederland zijn. We kunnen bij mijn vader wonen als we terugkomen en dat gaf ons een gerust gevoel om daadwerkelijk te vertrekken. Een reden om weer met een gerust hart terug te kunnen keren en er vervolgens voor mijn vader te kunnen zijn.

Eenmaal in het ritme van het elke dag opzetten en afbreken van ons nieuwe huis en verder te trekken naar ons volgende bestemming werd het pelgrimsbestaan langzaamaan een nieuwe verslaving. Een gewoonte waar ik elke dag weer iets meer van wil, tot op de dag van vandaag. Ik hoorde over mensen die de tocht al meerdere keren hadden gemaakt en begon steeds beter te begrijpen waarom. In de buitenlucht zijn, een doel hebben, met mezelf zijn, met anderen zijn, ervaringen delen, me verwonderen over grootse dingen zoals een stad of een gigantische kathedraal, het verwonderen over een klein iets zoals een vlindertje of een bloem, of een vies stinkend industrieterrein. Het werd een verslaving van die dingen in grote mate zien die de wereld zo mooi maken. Het zien van de misstanden zoals vervuiling, ontbossing en onrecht die mensen elkaar aandoen. Wat kan ik hiermee werd de vraag?

Het verwonderen over grootse dingen

Personen die mij iets beter kennen hebben mij de laatste tijd een hoop horen praten over voeding. Door mijn persoonlijke situatie kwam ik hiermee in aanraking. Ik voelde me neerslachtig en depressief door alles wat er in de wereld en in mijn eigen leven gebeurde. Met de verslaving aan mijn bank ging ik op een dag docu’s kijken, boeken lezen, lezingen volgen en met anderen over voeding praten. Het werd een obsessie toen ik er achterkwam wat voeding met mijzelf deed. Hoe meer ik te weten kwam des te geinteresseerder ik in het onderwerp raakte en het steeds meer in mijn dagelijkse leven ging observeren.

Een aantal dagen alleen maar fruit en groentes eten, geen geraffineerde suikers meer nemen, geen vlees meer eten, een etmaal niets eten: het zijn allemaal experimenten die ik uitprobeerde om het effect ervan te ontdekken. Kon ik dood neervallen? Misschien. Was ik bang om dood neer te vallen? Nee. Voelde ik effect van mijn experimenten? Van de ene wel, van de andere minder. De vier dagen zonder bewerkte producten en dus zonder geraffineerde suikers hakte er meteen in. Ik kon moeilijker in slaap komen, ging later naar bed, stond vroeger op, had minder slaap, ik had minder honger maar nog wel cravings naar snelle suikers. Ik voelde me over het algemeen veel energieker. Het gaf me een houvast om op dit pad verder te gaan en wilde dieper de ‘rabbit hole’ in. Mijn eigen beerput, die wilde ik opentrekken.

Zo kwam ik op het spoor van het veganisme. Vaak als ik iets zag of las over voeding kwam het er op neer dat dierlijke producten meer schade aanricht aan ons lichaam en aan de planeet dan ik op dat moment wist. Kon je dan wel leven zonder een eitje of een stukje vlees? Door mijn ‘thuisstudie’ leerde ik dat we op vitamine B12 en vitamine D na, uitstekend kunnen gedijen op alleen plantaardig voedsel. Nou ja, plantaardig? Ik noem het liever diervriendelijk voedsel, omdat deze manier van eten alsnog niet echt aardig is voor de planten.

Al snel wilde ik me, nadat ik me bij de suikerpolitie had aangesloten, aansluiten bij ‘de veganisten’, bij de ‘gekke extreme planteneters’, bij de ‘vegangelisten’. Het werd een verslaving die ik tot de dag van vandaag geen moment wil missen. Tuurlijk verlang ik nog wel eens naar een broodje kebab, een gebakken eitje of een stukje goede kaas (dit was een grote verslaving van me). Maar dit is een verslaving waar ik me niet ten koste van alle negatieve gevolgen aan over wil geven.

Sinds het begin van ons reis zijn we ook gestopt met roken, alcohol en wiet. Ondertussen drinken we (na 7 weken) weer zo af en toe een wijntje of een biertje en ik ben weer (tijdelijk) gaan roken. Wat voor mens maakt dit mij, dat ik zo zwak ben om weer te gaan roken? Ben ik minder omdat ik weer alcohol drink en me aan die verslaving opnieuw heb verslaafd? Ik denk het niet, ik denk juist dat dit heel menselijk is. Kan ik iemand er pijn mee doen als ik hierdoor ziek word? Ja, dat denk ik wel. Waar ligt de grens en wie bepaalt tot hoever ik hierin mag/kan gaan? Dit zijn ‘zo maar wat vragen’ waarmee ik nu rondloop.

Het grote verschil tussen het roken van een sigaret en het eten van een steak is dat veel van ons weten dat roken kanker kan veroorzaken, maar niet precies weten wat een steak met je lichaam doet. Ik wist dat althans niet totdat ik er zelf onderzoek naar ging doen. Die lekkere steak vernauwt je bloedvaten op langere termijn net zoals de sigaretten dat doen. Van het eten van een paar steaks ga je niet zo snel dood. Net zoals je in veel gevallen niet dood gaat van het roken van een paar sigaretten. Het gaat vooral over de langere termijn en de hoeveelheid die je tot je neemt.

Door onze huidige manier van vlees- en zuivelproductie halen we ons een hoop narigheid op de hals. Denk alleen al aan het recente eierschandaal. Zo eten koeien kilo’s voer per dag, bestaande uit voornamelijk maïs en soja. Koeien zijn gemaakt om gras te verteren en krijgen met de maïs en soja sneller last van onder andere de E. coli-bacterie waartegen ze antibiotica krijgen. Zo wordt deze poepbacterie minder makkelijk overgedragen in het vlees en de zuivel. In Amerika krijgt men meer dan de helft van de antibiotica binnen door het eten van vlees. Hierdoor ontstaat er resistentie tegen de antibiotica en dit kan leiden tot ernstige problemen in de nabije toekomst.

Wie weet wat er dit jaar verbouwd is

Daarnaast is de soja en maïs veelal geteeld met genetisch gemanipuleerde zaden die bespoten worden met glysofaat (Roundup). Dit ogenschijnlijk veilige middel wil de Europese Unie en ook de Nederlande regering nu weer voor 10 jaar lang toestaan op de Europese markt. Er zijn verschillende studies die de schadelijke kant van glysofaat benadrukken en er zijn studies die dit weer tegenspreken. Het middel zorgt ook voor bijensterfte.

Glyfosaat wordt door de IARC (International Agency for Research on Cancer) bij mensen als waarschijnlijk carcinogeen beoordeeld. Volgens het Amerikaanse Environmental Protection Agency en de Europees Chemicaliënagentschap (ECHA) is glyfosaat niet carcinogeen.[4] Wel is zuiver glyfosaat irriterend voor de ogen en in mindere mate ook voor de huid. Glyfosaat heeft een lage acute toxiciteit, ook voor bijenvogels of zoogdierenOplosmiddelen en andere additieven in bestrijdingsmiddelen op basis van glyfosaat kunnen de toxische eigenschappen versterken. https://nl.wikipedia.org/wiki/Glyfosaat

Onze omnivoren vrienden

Doordat koeien kilo’s voedsel per dag eten wat vaak verbouwd is met het gebruik van glysofaat (o.a. Roundup) accumuleert dit middel in het vlees en de melk wat een koe ‘geeft’.

We zeggen wel ‘geven’, maar dat is gewoon een superslim taaltechnisch hersenspoelinkje, koeien geven geen melk, wij nemen het van haar.

Wij krijgen dus in hoge mate glysofaat via het dier binnen door het nuttigen er van de dierlijke producten, wat op de langere termijn slecht ‘kan zijn’. Waarom zou ik dan nog het risico willen lopen? We kunnen er natuurlijk voor kiezen om veelal biologisch te eten, maar deze beesten leven langer, eten meer (eiwitrijke) planten die je ook direct kunt eten, ze poepen meer omdat ze langer leven, ze nemen meer ruimte in beslag. Ze stoten dus meer broeikasgassen uit: niet echt ideaal als je iets wilt betekenen voor onze planeet. We kennen allemaal ook de gruwelijke verhalen over dierenmishandeling en de meeste van ons vinden dit afschuwelijk en willen het liefst dat deze ‘inhumane’ manier van dierlijke productie stopt. Waarom doen we er dan nog zo weinig aan?

“Ga eens praten met een veganist: ze bijten nauwelijks!”

Je snapt misschien nu een beetje beter waarom ik een verslaving heb ontwikkeld in het praten over voeding, wat het met ons doet als mens & natuur en waarom ik het hier in mijn allereerste blog aanhaal. Ik vraag je hierbij niet om te stoppen met het nuttigen van dierlijke producten, ik denk niet dat ik dat recht heb. Ik vraag wel om meer begrip voor de manier van denken over onze voedselconsumptie en ik wil een ieder graag aansporen om zelf onderzoek te doen naar zijn eigen voedselinname en wat voor impact dit heeft op je eigen leven en dat van anderen.

De eerste stap naar verandering begint bij het snappen van het probleem en dat komt naar mijn inziens met het vergaren van kennis. Ga eens praten met een veganist: ze bijten nauwelijks! Doen ze dit wel zorg dan dat je altijd een blaadje sla of een knabbeltje bij je hebt om ze af te leiden!!1! Google eens of zet eens een docu op (op bijvoorbeeld Netflix of Youtube) en er zal een wonderlijke wereld voor je opengaan: de wereld van het diervriendelijk eten.

Doe het niet voor mij maar voor jezelf en voor de rest van de planeet aarde. Een planeet die we een stukje mooier achter kunnen laten als we stoppen met het nuttigen van iets wat een luxe is en geen noodzaak.

Ook al zie ik de toekomst groener in, we hebben een nog een lange weg te gaan. In het geval van onze pelgrimstocht moeten we nog een slordige 1600 kilometer wandelen….vegan power!

Nog een lange weg te gaan…

In een volgende blog zal ik het meer hebben over mijn zoektocht naar andere vragen zoals: waarom er nog steeds mensen zijn die denken dat de wereld rond is 😉

Ik wil graag afsluiten met een wijsheid die mij veel heeft geboden:

“We but mirror the world. All the tendencies present in the outer world are to be found in the world of our body. If we could change ourselves, the tendencies in the world would also change. As a man changes his own nature, so does the attitude of the world change towards him. This is the divine mystery supreme. A wonderful thing it is and the source of our happiness. We need not wait to see what others do.” – Mahatma Gandhi

Ofwel:

“Be the change you wish to see in the world.”

Heb je vragen of opmerkingen dan hoor ik ze graag van je!

Liefs, Folkert